Valreep

Overal duiken jaaroverzichten op, er wordt teruggeblikt , herhaald en iedereen roept o ja weet je nog..van dat of die gebeurtenis.
Het geeft mij een op de valreep gevoel. Snel nog even een boodschap halen en het feest kan beginnen gevoel.
Welk feest vraag ik mij af?

Wat in principe gewoon de overgang is van de ene naar de andere maand, alleen dit maal verspringt er een cijfer in het jaar.
En dan komt erbij het wordt 2012...het einde der tijden als je de profeten mag geloven.

Ik heb op de valreep niets waar ik nog op wil terugblikken, mijn evaluatie is geweest en ik heb alleen plannen. Om door te gaan in de lijn die ik ergens....heb gezet.

Maar soms zou ik nog wel eens willen feesten ..zoals ooit....



Wens iedereen een fijne jaarwisseling en tot volgend jaar!!!

Kerst was..

Dit jaar een feest van

-een hernieuwd weerzien met de vriend van vroeger,wat hadden we elkaar gemist, en wat hebben weer lol gehad en elkaar verteld dat we er nooit meer zo'n lange tijd tussen lieten zitten
-een ontevreden oudste dochter
-een gezellige reis en verblijf bij familie met mijn moeder
-een nieuw contact, via de twitter ontstaan en gistermiddag uren zitten kletsen in een geweldig cafeetje aan zee, terwijl het steeds gezelliger werd.
-prachtige nieuwe collectie wol
-een hele verdrietige nicht over haar dochter die nog steeds weg is met kleinkind
-mooie nieuwe kleren
-goede gesprekken
-voor het eerst een nacht alleen voor de middelste thuis
-schelpen zoeken in december

Al met al..superdagen!!!

wensen

Ik wens jullie allemaal fijne dagen!

Onverwachte gast

Ooit toen het leven nog bestond uit feesten, drinken, los gaan en wat verplichtingen tussendoor ontmoette ik hem.
Hij was een stuk jonger, homo, net uit de kast , en stond wankel in het leven.
Ik ook, alleen op een andere manier.

We hebben avonden gefeest, gelachen, naar mannen gekeken, gewinkeld, gegeten en uren lang gekletst over hoe en wat in het leven.
We hadden enorme idealen en we deelden enorm maar dan ook enorm veel humor.
Toen Meneer Williams en ik trouwden zette hij zijn handtekening als best man.

Maar er kwamen andere dingen op ons pad, onze levens veranderden en het contact verwaterde.
Langzaamaan verdwenen we uit elkaars leven.
Ik hoorde dat hij getrouwd was met de vreselijkste man die ik kende, en vond het jammer.

Met mijn verjaardag opende ik facebook en zag ik een berichtje van hem, na al die jaren en ik twijfelde even en stuurde een berichtje terug met gelijk de vraag hoe het met zijn huwelijk ging.
Dat was op de klippen en hij was weer alleen en had mij gemist. We hebben wat gemaild en daarbij gelaten en gisteravond mailde hij, ik wil je graag bellen.
Geen twijfel, bel...en een uur later , weer op dezelfde lijn, zijn wij met kerst een eter rijker!.

Ik vind het zo leuk, we hebben uitgesproken dat wel elkaar zo gemist hadden en we hebben weer zo blauw gelegen van het lachen, ik was het bijna vergeten hoe vreselijk veel humor we deelden.
Het voelt als een onverwacht kerstcadeau!

Eindevaluatie

Beste Mevrouw Williams,

Het afgelopen jaar hebben wij (het team van deskundigen) u gevolgd in uw leven , relatie en werk en wij mogen wel zeggen , het was een heel intensief jaar.
U heeft veel geleerd, (soms bent u erg assertief klaagde de arbeidsdeskundige) u heeft veel gewonnen en toch ook weer wat dingen verloren (wij hebben begrepen dat er sinds kort een medium op de markt is die verloren zaken terug droomt;-).

Uiteraard komt na zo'n intensief jaar een eindevaluatie en die willen wij u (die er niet om gevraagd heeft) niet onthouden.
Wij zien een enorme verbetering ten opzichte van vorig jaar, een evenwichtigere mevrouw die vaak heel goed haar weg weet te vinden en minder van slag is door een tegenslag.

U heeft enorme beren op de weg overwonnen, u neergelegd bij het feit dat de operatie van 3,5 jaar terug u eigenlijk voor een groot deel het leven heeft afgenomen wat u wilde leven en u heeft een ander leven gecreëerd.
Niet zonder slag en stoot, wij referen aan relatie crissen , aan avonden huilen om kinderen met zorgen, ingewikkelde familieverhoudingen en wat zo al nog meer op uw pad kwam.

Niet in het minst willen wij de psychiater bedanken , die zomaar na 20 jaar dokteren een juiste diagnose kon stellen en u kon helpen met medicijnen.
Uiteraard heeft dat niet aan ons team van deskundigen gelegen!

Zo met het einde van dit jaar in zicht willen wij u vragen, wat zijn de doelen voor volgend jaar? Inmiddels heeft u geleerd deze doelen te onderscheiden in kleine en grote doelen , dus u mag rustig twee kolommen maken.

Wij zouden het team van deskundigen niet zijn als wij wat voorstellen hebben die volgens ons heel goed in uw straatje zouden passen:

- uw gewicht,we denken dat het tijd wordt om dit weer eens serieus te gaan bekijken.
- uw conditie,u mag deze verbeteren binnen de grenzen.
- uw aandachtsgebieden beperken, u heeft vele talenten , maar u mag er best een paar onbenut laten.
- uw werk, uitbreiden, want wij denken dat als u postbode wordt, u een heel waardevol beroep achter u laat
- uw zelfbeeld, bent u aardig mee op weg maar kan altijd beter.

Rest ons nog uw fijne feestdagen toe te wensen en een heel fijn 2012!

Hoogachtend,

het team van deskundigen

Kerstwens

Eigenlijk zou ik fotokabien doen, had al een idee maar vandaag op school , kijkend naar een kind wat mijn hart onmiddellijk gestolen had sinds ik terug ben op school wist ik dat ik iets anders wilde schrijven.

Een kerstwens voor hem en voor vele andere kinderen met zijn beperking;-)

Lieve S,

Vanaf dat ik je zag ik in de klas, voelde ik verwantschap. Je impulsiviteit, je enorme energie, je dolle dwaze streken, je behulpzaamheid en de moeite die je hebt met het inschatten van je rol in het sociale verkeer.
Je bent een hartveroverend mannetje om te zien en keer en keer op sta ik versteld en moet ik wel lachen om de dingen die je zegt. Je bent enorm scherp en je inlevingsvermogen in het verdriet van een ander is hoog voor je leeftijd.
En toch heb je een verwijzing naar het speciaal onderwijs gekregen, omdat de klas te vol is en te druk, en je juf een te vol programma heeft.

Dat vind ik jammer want eigenlijk zou je gewoon kunnen blijven, met een eigen programma en je eigen ding want je kleurt de dag voor de anderen ook.
Zoals vandaag toen je ons allemaal versteld liet staan met je muzikale talent.
Je blijkt enorm muzikaal te zijn en trommelt met alle liedjes mee op je eigen trommel.De cadans van de woorden kan je ondersteunen met muziek.
Ineens werd je enorm geprezen en was er geen enkele correctie nodig want door je talent werd je bevestigd in iets wat je enorm goed kon.

Met jou zijn er vele kinderen die deze beperking hebben en afgeserveerd worden in ons onderwijs.
Dus ik hoop voor jou en voor alle andere kinderen met deze beperking (en andere beperkingen) dat het veranderd, en dat we een gunstiger klimaat krijgen want iedereen verdient een kans met of zonder beperking.

Zodat je een leuke volwassenen kunt worden, met eigen creatieve inbreng en eigen talent!

Oude stek

Ze keken mij vanmorgen ietwat argwanend aan toen ik uitlegde dat ik vanaf nu af les kwam geven en dat hun juffrouw minder ging werken.
Het waren onzekere blikken en ik voelde mij even een vreemde eend in de bijt en ook iemand die hun juffrouw weg joeg.
Na een uurtje les geven en toen ik een kerstverhaal (waar ik een hele avond over had zitten dubben) had voorgelezen vroegen ze of ik morgen weer kwam.
Uiteraard met de belofte dat ik dan wel weer voorlas uit dat mooie boek.
En of ik mijn lekker parfum weer op deed ;-)

Ik gaf de klas weer terug en dronk een kop thee en bedacht mij dat ik niet moe was, ik mij totaal niet vervelend voelde of gejaagd.
En ik veel energie had, en zin had in morgen, om er weer te zijn.
Mijn directrice vond mij veel energie uitstralen en mijn invalster was een beetje sip, ik snapte het wel.

Weer een stap vooruit in dit traject,en deze keer weer een fijne energierijke stap!

Kerstboom

Kerst is altijd een hele happening in huize Williams, we hebben ook heel veel kerstspullen. Ik dacht altijd dat Meneer Williams en mijn ex de enige waren die zo ontzettend veel om kerst gaven maar ik heb nu een collega die ook helemaal door het lint gaat van kerst.
Die was al op de kerstmarkt geweest voordat er überhaupt iemand aan kerst dacht ;-)



De master kerstboom en spot u al cadeautjes...heel goed gezien, door de kinderen neergelegd voor oma en ons, en dan moeten we wachten tot 24 december.
Volgens mij doen ze het uit wraak ;-) na alle jaren van wachten op cadeautjes en onze plagerijen !



De kinderkerstboom, gisteren opgetuigd door de jongste die al net zulke flair heeft voor dit soort dingen als zijn vader ;-)

En dit laatste is geïnspireerd door de piep..tuincentrum en heeft Meneer Williams een soort sneeuwlandschap gemaakt met de Kerstman en hertjes.
Met lampjes, het staat heel schattig zelfs voor een kerstonthouder zoals ik ;-)

Ik spaar u de erker, de sokken aan de trap, de kussens op de bank met bijpassende kerstplaids.
Maar eerlijk is eerlijk het heeft wel iets heel gezelligs!

Dilemma de kerstkaart

Vandaag lag er een enorme kerstkaart in de bus, zo'n dikke , waar hoogstwaarschijnlijk muziek uit komt.
En aan het handschrift zag ik het al..van mijn schoonmoeder.
Diegene die al 2 jaar geen contact meer willen.
Op alle verjaardagen een kaart sturen, o nee mijn laatste verjaardag niet.

De kerstkaart is gericht aan onze zoon. Onze zoon die zijn opa en oma mist maar gewoonweg pech heeft gehad in hun ogen. Jammer dan, zijn ouders hebben de moed gehad om tegen zijn opa en oma in te gaan. Dus dan word je daarvoor gestraft.

En dan ligt de kerstkaart daar, te wachten op onze zoon, of gooi ik hem in de prullenbak, stuur ik hem terug, wat doe ik er mee?

Mijn familie

Uiteraard heb ik naast mijn gezin familie, of uiteraard..dat weet ik niet of dat de goede uitspraak is maar heb ik ze wel.
Geen grote familie, het grappige is ze wonen allemaal bij elkaar in een dorp in de kop van Noord-Holland, altijd lekker overzichtelijk.
Ga je er naar toe, heb je iedereen gehad.

Vroeger woonden opa en oma in Amsterdam, zij een stuk verderop. Heel handig, ik spreek altijd over de familie in het westen.
Ze breidden zich ook uit , ik heb zelfs een heus achternichtje wat naar mij is vernoemd.
Het is alleen een rot stuk om te rijden , met de trein is het een mijl om zeven en de auto doet er in goede doen toch bijna 3 uur over.

We zien elkaar niet vaak, maar we denken en spreken en tegenwoordig mailen we elkaar wel regelmatig. Houden elkaar op de hoogte en sinds het nichtje is verdwenen met het kindje (ze is inmiddels getraceerd en weigert elk contact) is het toch wat closer geworden.

Mijn tante is met haar 78 jaar de oudste, een kwieke dame en de zuster van mijn moeder. Vorig jaar weduwe geworden, maar veel steun aan haar familie.
Toch mist ze mijn moeder wel, en dat is wederzijds.
Nu zijn wij allemaal niet zo van de kerst en lekker bij elkaar vieren maar vorige week belde mijn moeder dat mijn tante zo verdrietig was en mijn nicht en dat ze ons misten.

In conclaaf gegaan met Meneer Williams en we reizen tweede kerstdag af naar het westen, zoals ik tegen mijn tante zei we nemen wel wat frisse wind mee want het verdriet overheerst enorm in mijn familie.
En mijn moeder reist ook mee. Een hele happening , dat weet ik nu al, maar ook eentje die mij bergen energie kost en ook weer oplevert.
Toch een bijzonder kerst want we wilden om te knuffelen met het baby'tje en we gaan om te troosten.

60 seconden in het hoofd van de ADHD-er

Bij Roos zag ik een filmpje hoe een minuut in het hoofd van een adhder zou zijn.
Haar dochter had al gezegd dat het zo niet was en ik kon het er ook niet echt uit halen.
Maar uiteraard ontstond er een hyperfocus op het wel was, en ineens bedacht ik mij hoe het bij mij is:

Ik zet theewater en in mijn hoofd draait het deuntje van Baloe de beer omdat we Jungleboek hebben gezien, verhip daar ligt nog een pannendeksel gauw schoonmaken, hoe was dat ook al weer toen ik Fly lady volgde, hee het theewater kookt, wat ga ik zo doen, ik weet het buiten staat nog een bak die wil ik inrichten met kerstspullen.
Ik loop naar buiten, zie mijn laptop met een mailmelding, toch even lezen, leuk , o ja ik zou nog even boven een kus brengen, gauw een kus brengen.
Theezakje in de pot en ik knip nog even tussendoor een lichtje van vilt, inmiddels draait de dag voor morgen door mijn hoofd en bedenk ik mij dat ik toch een waxinelichtje had liggen, morgen even vragen of Meneer Williams waxinelichtjes haalt of zal ik hem bellen stel je voor dat ik het vergeet,zal ik met rood of goud garen het lichtje naaien en wat ga ik zo kijken ...

En dan heb ik het nog niets eens over alle visuele prikkels die ik binnen krijg ;-)
Vanmorgen kwam ik al druk zingend over Baloe al uit mijn bed , twee minuten later volgde een slaperige Meneer Williams die aan de middelste vroeg heeft Mama wel haar medicijn ingenomen, uiteraard hoorde ik het en zong dat ik dat wel had gedaan.
Het gaat zo werken zei de middelste troostend ;-)

Maar verder ben ik heel aardig ;-)


En mag er graag om lachen ;-)

Nadenkertje

Een enkel woord kan de wereld veranderen.
Maar mensen willen de vrijheid om alles te kunnen te zeggen
zonder dat dit gevolgen heeft.
Dat is hetzelfde als stenen gooien in een vijver en eisen
dat er geen kringen op het water verschijnen.
(vaslav)

Schrijnend

Een paar maanden geleden blogde ik over het nichtje van de oudste die zwanger bleek te zijn. We hebben de nieuwe spruit bewonderd en we hebben haar ouders bewonderd die het nichtje met haar kind opvingen.
Haar hielpen en haar ondersteunden. De ouders zijn stapelgek op hun kleindochter en het leek allemaal van een leien dakje te gaan.

Tot afgelopen zaterdag..ineens was het nichtje met kindje verdwenen. Er ging een amber alert uit en het nichtje bleek met het kindje bij de vader van het kindje te zitten.
En zijn familie uit de Benedenwindse Eilanden bleken ineens voor het kindje te zorgen.
Mijn nicht en haar man staan machteloos, kunnen helemaal niets want de moeder is meerderjarig. Het kindje is niet in gevaar dus er kan niets ondernomen worden.

Het verdriet is zo groot, om het verlies van dochter en kleindochter aan een circuit waar ze zo gehoopt hadden dat ze daar uit verlost was.
Het is wisselend wanhoop, woede en verdriet.

Daar sta je dan aan de kant en je wilt zo graag maar je kan niets, we hebben wat afgebeld de laatste dagen. Hulp geboden, instanties geraadpleegd , en nu is het maar afwachten wat er gebeurd.

Zaten we vanmiddag in de wachtkamer van een specialist en zag Meneer Williams een mevrouw van de Benedenwindse eilanden en keek haar peinzend na.
'De vingers jeuken vast van de man van je nicht, althans dat zou ik wel hebben'
Daarmee verwoord hij eigenlijk wel wat wij voelen, maar niet uitvoeren en hopen dat alles goed komt. En hoe het ons bezig houdt.

Verwend

Dat was een goede verjaardag! Ik kreeg een heerlijk ontbijt en prachtige cadeau's, een mooi servies, een heerlijk geurtje j adore van Meneer Williams (na 13 jaar nog zo'n vreselijk lief cadeau), en van de dochter een heerlijk pakket voor onder de douche.

Op school getrakteerd en een boekenbon gekregen, inmiddels kwamen er overal uit allerlei onverwachte hoeken felicitaties.
Wat ontzettend leuk!
Lekker naar huis gegaan, en geluncht met Meneer Williams en de jongste.

's Middags naar het tuincentrum thee gedronken en kerstmarkt bezocht met mijn moeder wat wederom heel gezellig was.
Zoveel kaarten en telefoontjes, tweets, berichtjes , ik werd er verlegen van.
Ik voelde mij voor het eerst sinds jaren , echt jarig , ik voelde mij goed, ontspannen er hoefde niets en het was heel gezellig.

Zo ga ik mijn verjaardag vaker vieren, heerlijk , en voor iedereen die hier aan bijgedragen heeft, u hebt mijn verjaardag een gouden glans gegeven!

Jarig

Heel veel zin in jarig zijn maar niet in verjaardag vieren, geen verplichtingen , alleen maar leuk dingen doen.
Na 45 jaar zeg ik dag tegen alle verjaardagen van zitten , veel mensen ,veel te veel drukte en ga ik lekker genieten van mijn verjaardag.
Gewoon met de dingen die ik leuk vind en vooral de mensen die ik graag om mij heen heb.

Drinkt u vandaag maar een extra kopje thee of koffie of borrel op mij en ik zeg dank u wel voor de gelukwensen ;-)

Popie jopie zijn

Dwalend door blogland kwam ik een stukje tegen over het u zeggen. De schrijfster vroeg zich af wat de mensen er van vonden.
Het bijzondere aan de commentaren vond ik het wel dat leraren het op hun brood kregen.

"Als je zo popie jopie wil zijn en met je voornaam wil laten aanspreken, dan krijg je dat ook dat kinderen brutaal zijn", vond ik persoonlijk er wel uitspringen.
Het schoot mij ook danig in het verkeerde keelgat, want ik vind dat een zelfde uitlating dat als een vrouw in sexy kleding rondloopt en er om vraagt.
Waar vraag je dan om? Om aandacht, dat kan die krijg je ook genoeg, maar vraag je er om om respectloos behandeld te worden? Bijzonder , ik denk het namelijk niet.

In mijn vroege jaren (zei ze fronsend naar haar naderende verjaardag ;-)droeg ik ook sexy kleding, korte rokken, hoge hakken, noemt u maar op.
Ik zag er wel netjes uit maar soms grensde het wel eens aan wat kan op een feestje buiten of een feestje binnen.
Vroeg ik er toen om ..nee ik straalde uit dat ik een leuke jonge vrouw was,en dat ik trots was op hoe ik er uit zag.
Ook ik ken de uitspraken achter mijn rug, en negen van de 10 keer was het jaloezie, of angst om het zelf niet te kunnen of te zijn.

Als ik voor de klas sta, ben ik naar gelang de regels van de school juf.. of mijn voornaam. Ik begin altijd met te vertellen dat ik het niet erg vind als ze een keer juf vergeten te zeggen en alleen mijn naam.
Waar ik een gruwelijke hekel aan heb is hee, of jij daar. Daar pas ik voor en daar kan ik heel boos over worden.
In mijn klassen wisten ze dat.
Het bijzondere was dat ik ook geen moeite had met de kinderen. Het waren de ouders die heel onbeleefd waren en de kinderen zagen dit.
Voila het voorbeeld was geboren.

Het respect wordt nu weer op school neergelegd. Kent u nog verhalen , ik was er zelf ook een van, dat als je wat uitgehaald had op school je het niet thuis vertelde.
Want dan kreeg je thuis het nog eens op je brood.
Als er nu iets gebeurd op school, staan ouders binnen no time op school verhaal te halen over de meest bijzondere dingen en staat het kind er grijnzend bij.
En daar gaat je respect want als je al niet door de ouders word gerespecteerd hoe moet het dan met de kinderen.

Het zit mij hoog zoals u wel begrijpt , maar ik vind het moeilijk te begrijpen.
Ook ik ben niet altijd blij hoe het gaat op de scholen van mijn kinderen. Ik ga ook wel eens naar school, maar bespreek het nooit met de kinderen erbij mocht ik heel boos zijn.
In het contact met de docenten op de school toon ik respect naar ze en thuis kan ik boos zijn omdat ik sommige dingen niet goed vind, maar niet waar mijn kinderen bij zijn.

Twee weken terug was er een incident voorgevallen op de school van de jongste en ik wilde naar school en vroeg wie er die dag voor de klas stond.
De jongste antwoordde meneer. Waarop er ook zo uit mijn mond vloog "nou daar winnen we de oorlog ook niet mee". Het was er al uit voordat ik nadacht, de jongste keek mij aan en zei"gelukkig maar voor meneer he dat hij niet in de oorlog hoeft te vechten want dat is niet fijn".
Dom dom dom dacht ik gelijk maar liet hem maar in de waan en beaamde gelijk wat hij zei.

Respect voor elkaar groeit overal maar begint bij de basis.En helaas voor alle politici en alle mensen die nu gillen dat er u voor de klas moet worden gezegd.
U bent de basis en daar begint het bij!
En jij mag het doen ;-)

Mevrouw de Minister mag ik U wat zeggen?

1991: je bent wel heel erg jong om kinderen te krijgen? Waarom blijf je bij haar thuis?
1996: werk je maar 8 uur in de week en vaak in de avonden met twee kleine kinderen?
2000: en school en werken met twee kleine kinderen goed hoor
2003: ga je minder werken omdat je zoon geboren is? Waarom niet fulltime?
2011: waarom werk je drie dagen? Je moet vaker aanwezig zijn op school voor je kind.

Weet u, mevrouw de minister al u nu eens gewoon op de werkvloer meedraait, ons als leraren minder belast met allerlei vage nieuwe maatregelen en cursussen zodat we niet overbelasten. Als u nu eens geld vrijmaakt voor goede doorgaande schooldag, professionele opvang tussen de middag. Dan hoeven wij geen beroep te doen op de werkende ouders en kunnen we ze vragen of ze komen als er iets leuks is.
Waarom geen gezamenlijk kerstdiner zonder dat iedere ouder hier weer iets leuks voor moet maken maar gewoon, lekker soep met brood, gemaakt door de plaatselijke middelbare praktijkschool voor wie dit weer een leermoment is.
Waarom geen kleinigheid met sinterklaas, ipv belachelijke grote surprises, laat de kinderen een gedicht maken, goed voor hun woordenschat en emotionele wereld.

Geen prestatiesalaris maar gewoon salaris naar werken en meer handen op de werkvloer,want er moeten toch meer mensen (lees vrouwen) aan het werk?.
Dan zouden wij de leraren zijn met meer oog en aandacht voor het kind, we zouden ze minder hoeven te belasten en onze tijd gebruiken waar we voor zijn opgeleid.
Namelijk de kinderen te leren lezen, schrijven, rekenen , zaakvakken en sociale emotionele begeleiding.
En weet u mevrouw de minister, dat willen wij leraren maar al te graag.

Want hoe zou u het vinden als u naast uw baan, waarin u dan een stuk minder verdient ,iedere week een zinloze cursus moet volgen. De inspecteur over uw schouder meekijkt, altijd kritiek heeft en als niet elk kind een a score heeft een foei te horen krijgt.
Uw werkvloer is vol met overbelaste mensen, en uw eigen tijd om even na te denken is tot het minimale beperkt.
Uiteraard heeft u met kritische ouders te maken die bij het minste of geringste aan de bel trekken. U heeft te maken met incest, kindermishandeling of depressieve kinderen en het enige wat u kan doen is melding maken en er zijn.

En U zeggen in de klas helpt niet, het is de opvoeding en de manier waarop men in deze maatschappij tegen leraren aankijkt, daar zou U eens wat aan moeten doen.
Want de maatschappij dat bent U.