Liebster blog award

Van Gea kreeg ik een Liebster blog award.
Daar ben ik erg blij mee en ik vond haar woorden ook ontzettend lief.

"Aan mevrouw Williams dacht ik meteen bij deze award en ik dacht dat ze minstens 1.000 volgers zou hebben. Nee dus! Nou, die verdient ze wel. Ze schrijft heerlijk ontwapenend, geestig en ontroerend. Bovendien kan ze heel erg goed haken!"ea

Gea, heb ik leren kennen via twitter en we hebben een aantal overeenkomsten in ons leven, zo zijn we dol op wol, en haken en heeft Gea ME. Daardoor is ze heel vaak een steun als ik het echt even niet meer zie zitten en tegen allerlei dingen aanloop.

Ik lees heel veel blogs en de award is voor zoveel blogs, dat ik het hierbij laat ;-)
Dank je wel Gea voor je lieve woorden en voor alle steun!

Verdriet

Vandaag zag ik heel veel verdriet op het gezicht van de buurman toen hij kwam vertellen dat zijn vrouw gisteravond was overleden.
Net met pensioen, en ze zouden gaan reizen met de camper.
De rode ogen, het hartverscheurende verhaal dat ze ziek was geworden in het buitenland en dat hij een beertje had gekocht met een Spaanse tekst die hij niet begreep.
Bleek er op te staan , ik kan mij een leven zonder jou niet voorstellen.

Hij was zo van slag, we moesten maar kijken of we naar de uitvaart kwamen zei hij helemaal van de wereld.
Arme,arme man, net 2 maanden met pensioen en nu alleen.
Wederom een verlies, en veel verdriet.

Hart op de tong

Al vanaf ik een kind ben , hoor ik vaak dat ik te direct ben, het hart op de tong heb liggen. Ik vind dat een mooie uitdrukking, maar het is niet altijd handig om je hart op je tong te hebben liggen.
Graag had ik hem wat lager zodat ik soms wat rustiger en tactischer kan reageren.

Op het moment dat ik geconfronteerd word met onrecht of verdriet, schiet het hart naar boven en spuit het alle woorden eruit.
Ik maak geen onderscheid wie er voor mij staat en ben direct, duidelijk en soms heel hard.
Heb een hekel aan achterbaksheid en zal ook dit ook direct melden, niet altijd handig dus.

Maar vaak, schept het ook duidelijkheid voor de ander die zich letterlijk en figuurlijk bergt voor mijn rappe, snelle hart op de tong.
Dat vind ik nog veel vervelender omdat ik graag het onrecht de wereld uit wil hebben, het gesprek aan wil gaan.

citaat van een onbekende bron van het internet:

"Iemand met het hart op de tong vind ik vertederend. Zo iemand weet bij zijn gevoel te komen, het in woorden te vertalen en meestal worden die woorden dan ook meteen uitgesproken. Zo iemand spreekt dus rechtstreeks vanuit zijn gevoel en durft zijn emoties te uiten. Soms is dat misschien even wennen. Vooral als dat hart kritiek tegen je uit. Niet iedereen kan hiermee overweg. Want niet iedereen staat open voor kritiek. Zo werkt dat nu eenmaal. Laatst stelde ik een vriendin een open vraag en er werd mij direct te verstaan gegeven dat de vraag haar irriteerde. Ze vond hem ongepast. Okay, duidelijk. Bij iemand met het hart op de tong weet je dus waar je aan toe bent. Zo iemand zal je niet voor de gek houden, je geen rad voor ogen draaien of een antwoord geven dat gewenst is. Wat zo iemand zegt, is gemeend. Geen poespas, gewoon duidelijk. Met zo iemand kan je goed praten.

Zo iemand zal snel zijn gevoel op tafel leggen, ook als er niet naar gevraagd wordt. Als er net diepe emoties in het hart geland zijn, zal hij die uiten en je er deelgenoot van maken. Blij en gelukkig als hij is, zal hij je dat laten weten en ook die mooie gevoelens bij je op tafel leggen. "

En met het laatste ben ik blij dat ik in dat geval ook het hart op de tong heb ;-)

Personeels uitjes

Ik ben niet zo dol op personeelsuitjes, werk is werk en het is fijn om goed met je collega's over weg te kunnen maar om ook nog eens mijn vrije tijd met ze door te brengen , is mij net een brug te ver.

Braaf ga ik altijd mee naar de borrel aan het einde van het jaar, het etentje met kerst, blijf ik borrelen na de kerstviering en ben netjes bij verplichte sociale evenementen aanwezig.
Maar dan houd het voor mij op.
Een hele zaterdag klootschieten en daarna een uitgebreide bbq , nee dank u wel. Ik vul mijn weekenden graag zelf in.
Daarbij komt ,niet alle aardige collega's gaan mee, maar ook de collega's waarvan je blij bent dat het een collega is en dat je het daarbij kan laten.

Opende ik vanavond nietsvermoedend mijn mail, zag ik een uitnodiging voor de libelle zomerweek met de collega's.
Eerst had ik al de huishoudbeurs met collega's afgeslagen, kwam nu de libelle zomerweek mijn mailbox binnen wandelen.
Met z'n allen met de bus....

De desbetreffende collega's zijn schatten van meiden, maar een sociaal leven van nul comma nul wat ik zo begrijp. Ze hebben een partner, de een heeft grote kinderen , de ander nog geen kinderen. Ze werken samen en ze gaan overal samen heen.
Ik moet heel eerlijk zeggen , ik zou daar helemaal de kriebels van krijgen als ik zo zwaan kleef aan werkte met een collega maar ik ben ook erg gesteld op mijn privé-leven.

Ik vind de libelle zomerweek niets aan, ben er twee keer geweest, ook een keer met collega's en een keer met een vriendin. Ik vind er echt niets aan.
Ik vind het heerlijk om mijn collega's op het werk te laten en thuis mijn eigen leven met eigen mensen te leiden.

Maar wat ik wel moeilijk vind, is om daar een weg in te vinden. Ik vind dat ik al aardig wat tijd er investeer en mocht ik meer tijd in collega's willen investeren om wat voor reden dan ook, dan kan dat altijd.
Ik voel mij eigenlijk vervelend want ik zeg nu weer nee.
Maar...zeg ik nu...en gebruik ik de woorden van de psychiater maar even, mag de ziekte geen excuus laten zijn...ik gebruik hem wel als excuus.

Quote

"If you had no fear, what would you do with your live"

Vanmorgen kreeg ik deze quote binnen via twitter en ik heb een lijstje gemaakt wat ik zou doen als ik geen angst had;-)

- diepzeeduiken
- wonen in Noorwegen of Ibiza
- pleegkinderen nemen
- mijn schoonouders een rotschop verkopen
- alle kleuren nagellak kopen
- met mijn dochters shoppen in Parijs, totdat al ons geld op was
- mijn ex aan zijn haren trekken en zeggen hoe die de meiden verwaarloost
- een eigen zaak beginnen in het pand tegenover de school, in allerlei mooie zaken waar het leven kleur van krijgt.
- mijn zoon thuisonderwijs geven
- mijn rijbewijs halen
- ......
- and last but not least..ik zou willen opstaan en schreeuwen "nee cvs/me zit niet tussen je oren, stommelingen!"

En u?

Vakantie

Gistermiddag om 12.10 uur begon mijn vakantie en ik moet zeggen op mijn knieeen gehaald, ik was dood en doodmoe.
Pijn in mijn keel en oren en zo moe dat ik amper kon slapen.
Dat is niet goed, hoor ik iedereen denken, zo hadden we het niet afgesproken.
En dat klopt,zo had ik het ook niet met mijn lijf afgesproken.

We zouden gewoon doen, lekker meedoen en verder niets.Helaas houd het lijf geen rekening met mijn lekkere doordraven.
Of zou het nu andersom zijn, dat ik geen rekening houd met het lijf ;-)

Maar...nu heb ik vakantie, heerlijk, ik ga genieten van vooral veel rust, weinig doen, geen verplichtingen, en lekker uitslapen.
De kinderen willen nog ergens gaan logeren, en Meneer Williams is lekker vrij, ik denk dat het helemaal goed komt.

Alleen de maandag licht rood op...aha een gesprek met een arbeidsdeskundige...gelukkig wederom iemand anders!Ik scherp vast de nagels en de tong, misschien heeft deze meneer weer een leuke suggestie..;-)

Ga ik nu heerlijk lui op de bank liggen en genieten....!!!

Onzinblogs

Ergens las ik een opmerking, 'ik heb al zoveel moeite om die onzinblogs links te laten liggen"
Zo'n zin intrigeert mij enorm.

Wat is een onzinblog? Een blog over iemands leven, of over iemands belevenissen in de tuin, of over iemands maaksels, iemands..., wat is de definitie van een onzinblog.
Ik denk dat iedereen die een blog begint iets wil vertellen, van het maken van een kastje tot het schoonhouden van dat kastje en alle gevoelens die er tussendoor spelen.

Maar wat vind zij zelf een onzinblog? Ik denk dat dat een veel intrigerende vraag is.
En dan rijst bij mij de volgende vraag, waarom zou je iets lezen wat je onzin vindt?
In de middagpauze verzuchtte een collega dat de laatste aflevering van as the world turns was.
Een aantal collega's vielen haar zwijmelend bij, ik moest lachen en maakte het grapje dat de wereld verging ;-).
Soap , van die onzin zeg ik voor mezelf. Maar ik hoef er ook niet naar te kijken want ik heb een knop op de afstandsbediening.

Volgens mij werkt dat net zo op het internet, een onzinblog kan je toch zo overslaan ,wegklikken of wat dan ook.
Het is niet zo ,dat een onzinblog oppopt en eist dat je het leest, anders kom je niet meer van de stoel, je dag is slecht totdat je het onzinblog hebt gelezen.

En toch intrigeert mij de term, wat zou het toch zijn, een onzinblog?

Tijd staat stil

Soms staat even de tijd stil, zoals net toen ik de mail opende en het nieuws over een collega las.
Overleden, hersentumor, moeder van 2 jonge kinderen, en een hele leuke vrouw, talentvol,grappig en enthousiast.
Vol plannen voor dit leven.

Ik wil stampen op de vloer en het is niet eerlijk!


Visite uit de hemel

Ik ben een jongen uit de stad.
Ik heb een rare droom gehad:
ik droomde van een man die uit de hemel was gekomen.
Die bij ons op visite zat
en een heel dun lichaam had,
dat was een vreemde man waar ik vannacht van lag te dromen.

Toen ‘k hem gevraagd had, waarvandaan
hij naar beneden was gegaan,
zei hij: ‘Kijk naar de lucht, dan zie je ’t huis
waarin wij wonen.’

En niet zo heel ver van de maandag
zag ik zijn huisje duid’lijk staan:
een kleine boerderij met witte bloesems aan de bomen.

Daar was een weg met een heg vol bramen.
Daar was een weg waar heel weinig mensen kwamen.
Er stond een geitje bij
die boerderij.
Een geitje stond in het gras,
daar in de verte. Daar waar de hemel was.
(willem wilmink)

Sova training

In de jaren 50/60 groeide er een hele rebelse vrouw op,ze mepte er flink op los, vulde fietspompen met water, draaide doppen van suikerpotjes los en haar vader en moeder moesten regelmatig naar school.
De vader gaf aan dat ze zich niet op haar kop hoefde te laten zitten. Ze was een van de eerste die geen rok aan deed naar school en daar gelijk van kreeg van thuis uit. Hoe rebels in de jaren 50!

In de jaren 70/80 groeide er een rebelse vrouw op, ze liet zich niet op haar kop zitten en als de kinderen aan de deur kwamen om te klagen over haar ,zei haar moeder, zeg het haar zelf maar en dropen de kinderen af.
Ze was altijd haantje de voorste en leerde dat vooraan staan goede plaatsen opleverde in deze wereld.

Uiteraard liepen deze vrouw ook wel eens tegen dingen aan die niet goed waren maar ze leerden allebei, niet op je kop laten zitten en je mag best laten zien wie je bent.

Nu groeit er een jongetje op, hij laat zich niet op zijn kop zitten, is haantje de voorste en zijn moeder moet ook op school komen.
En diep in haar hart denkt zijn moeder, hij laat zich niet op zijn kop zitten, en is ook een enorme lieverd , net als die twee hierboven.

Maar helaas anno 2012 wordt daar anders over gedacht en is voor dit soort kinderen sova training.
Begrijp mij niet verkeerd, ik denk dat er heel veel kinderen/mensen baat bij hebben maar zoonlief en ik , die gisteren voor een intake gingen, kregen er zwaar de kriebels van.
Rollenspellen met petten op, klussen mee naar huis, leuke spelletjes en presentjes, is niet mijn idee om hem anders met bepaalde dingen om te laten gaan.

Toen de mevrouw vertelde dat er zoveel aanmeldingen waren van jongens , gaf ik aan dat dat ook de tendens was in het onderwijs. De mevrouw ging zwaar in de verdediging dat er ook wel meisjes waren ,maar dat deze groep alleen uit jongens bestond.
Er zat naast deze mevrouw een man bij, die een vreselijke nare uitstraling had, zoonlief en ik zijn daar erg gevoelig voor, en ik merkte dat we allebei de man wilde triggeren.

Wij, als ouders werden behandeld alsof we niet tot 10 konden tellen , en dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Ook gaven ze ons de indruk dat zij dit "probleem"wel even de wereld uit zouden helpen. Zelfs Meneer Williams die toch zeer ongevoelig is voor wat mensen ondergronds uitstralen, voelde dit heel erg.
Er werd nog opgemerkt dat zoonlief zo ver voor was op zijn leeftijdsgenoten qua taalgebruik en verwoorden van gevoelens.
Ik gaf aan dat ik dat bijzonder vond en werd afgestraft met een boze blik.
In mij groeide het rebelse meisje van toen even weer enorm op...maar hield mij in.

Inmiddels hebben we besloten dat we het niet doen, en als u mij nu excuseert ,ik ga de voetbalclub bellen wanneer zoonlief kan komen trainen.
Daar steek ik veel liever tijd in, en is ook een training en niet op de sofa ;-)

Later worden

Op onze school blijven de kinderen allemaal over en we eten dan gezamenlijk. Inmiddels staan de dames van mijn klas met mij op vertrouwelijk voet en kwekken we er een eind op los tijdens ons eten.
Vandaag hadden we het eerst over begraven en cremeren, heerlijk zo tijdens de boterham, we spraken over Japanse handwerkboeken, en toen kwam de vraag wat je later wilt worden als je groot bent.

N is 11 jaar en T is 8. Beide schatten van grieten die al kauwend op hun brood vertelden wat ze later wilde worden.
Totdat T mij aankeek en vroeg; én jij juf , wat wil jij later worden?

Ik was helemaal van mijn apropos en N loste het snel op ,Juf is toch al juf en moeder.
Pff gelukkig maar, stel je voor dat ik er nog over na moest gaan denken wat ik wilde worden ;-)

Beautiful mind

 

Deze foto is van mijn stoere lieve bikkel, alweer bijna een jaar terug en inmiddels verheugd hij zich enorm op zijn 9e verjaardag.
Afgelopen week hebben we het zoveelste gesprek gevoerd op school, over zijn houding, gedrag, snelle associatievermogen en het soms onvermogen om met andere kinderen te kunnen spelen.

Zijn enorme intelligentie verbaasde de juf en ze wilde graag weten hoe ze met hem om kan gaan. Want stel dat hij adhd heeft dan kan hij medicijnen slikken volgens haar en dan komt het helemaal goed.

En daarbij ze heeft in haar klas al zoveel adhd kinderen.
Geïrriteerd volgde ik het gesprek, en hield mij in, alhoewel ik helemaal kriebelig werd van haar drukke gepraat, haar vreselijke volle lokaal met wel 20 onafgemaakte dingen, met..zoveel troep..en haar constante woordenstroom.
Ze verloor mij helemaal ,toen ze begon over homeopathische druppels voor adhd ,want je moest er toch niet aan denken je kind vol medicijnen.

Ze gaf aan het moeilijk te vinden en hoe deed ik dat thuis? Er volgde een enorme stilte van mijn kant en toen ik voorzichtig zei geen problemen met hem thuis te hebben , uiteraard wist ze daar ook het antwoord op.
Ik was precies zo en zou dan het gedrag vast niet zo zien.
Dankzij mijn geregistreerde medicijnen en training kon ik haar vertellen dat het thuis netjes en geordend was, ik met dagplanners werkte en dat ik dol was op zijn beautiful mind , net als die van zijn zuster. Ik hield van het snelle schakelen in zijn hoofd en was blij iemand gevonden te hebben die dat ook kon.

Zuchtend gaf ze aan dat er dan maar iemand naar hem moest komen kijken want ze wist het niet meer. Ik gaf aan hem meer leerstof te geven wat hem intereseerde maar daar kon ze niet aan beginnen zonder diagnose.
Op dat moment overwoog ik even thuisonderwijs!
Ik verliet het gesprek geïrriteerd, de juf was handelingsverlegen en ik kon het oplossen, al pruttelend belde ik met een bevriende collega die voorzichtig aan gaf misschien hem te laten testen.
Voor jezelf, zei ze sussend.

De pscyhiater die ik donderdag sprak in verband met de controle voor mezelf, legde ik het ook voor. Hij moest vreselijk lachen en keek mij aan, waar is hij bij gebaat, is dat niet de vraag die je jezelf moet stellen?
Ga naar een kinderarts, leg hem dit voor, geen lange wachttijden en laat hem uit de buurt van psychiaters ;-).
Hij lachte naar mij en zei , jij bent geen graadmeter, jij en hij zijn soulmates , jullie zien het niet van elkaar.

En zo gaan we over 2 weken naar de kinderarts , maar o wee als ze gaan sleutelen aan mijn prachtig kind en zijn beautiful mind!

Toeval

Toen ik een aantal jaren geleden het nummer Just like heaven, van Katie Melua hoorde was ik helemaal verliefd op het nummer. De tekst, haar prachtige stem, het bracht herinneringen boven die niet bij die tijd leken te horen.

Vandaag kwam ik het nummer tegen en kwam er per toeval achter dat het een origineel nummer is van The Cure, een nummer uit 1987 en ineens wist ik waarom beide nummers dus hetzelfde gevoel opriepen!
Ik moet zeggen dat ik nu het nummer van Katie Melua iets meer apprecieer maar het van The cure niet slecht vindt.
En u?

Kleurconsulent

Gistermiddag werden de dozen bezorgd, ik had er al dagen naar uit gekeken en iedere keer mijn mail nagekeken waar die postbode bleef!
En daar kwamen de dozen met de spullen voor de opleiding voor kleurconsulent.

Vorige week heb ik de knoop doorgehakt, ik blijf werken in het onderwijs, maar ik ga er iets naast doen, iets wat dichter bij mijn creatieve kant ligt.
Waar ik eigenlijk al lange tijd wat mee wil doen maar steeds uitstel.

De opleiding kleurconsulent lijkt mij super en ik moet zeggen dat ik het materiaal doornemende,ik helemaal blij was met wat ik allemaal tegen kwam.
Dus wie zijn interieur of zichzelf nog wil veranderen, even een klein jaartje wachten dan kom ik langs ;-)

Met mijn kleurenwaaier en Goetes kleurenleer onder mijn arm ;-)

Status

Single is geen status
Het beschrijft dat je sterk genoeg bent om van het leven te genieten..zonder afhankelijk te zijn van anderen.

Deze bijzondere beschrijving zag ik op facebook staan bij een kennis die ruim een jaar geleden gescheiden is.
Ik vind dit apart want hoe je sociale status is , je bent altijd afhankelijk van anderen.
U roept misschien nou ik niet, ik kan u een heel simpel voorbeeld geven.

U hebt honger en wilt eten kopen. Dan gaat u naar de supermarkt, daar werken mensen, daar ligt het ingepakt,ontwikkeld,verantwoord eten voor u.
Als deze mensen niet werkten kon u misschien wel iets uit het land trekken maar ik zie u dat niet zo doen in deze vrieskou.
Wat ik er mee wil zeggen is dat we altijd afhankelijk zijn van een ander.

Afhankelijkheid is helemaal niet negatief. Behalve als u helemaal de deur niet meer uit gaat en alles door een ander laat doen. Dan vind ik het persoonlijk toch wel iets negatiefs krijgen.
Maar in onze hele leven zijn wij afhankelijk van elkaar. Soms in meerdere mate, soms in mindere mate.
Afhankelijkheid doet ook een beroep op de ander, ik heb jou nodig om...en geeft de ander een prettig gevoel. Ik ben nodig.
Uiteraard niet met de doorschieters die we allemaal wel kennen.

Single is ook geen status , het is een vermelding voor de burgerlijke stand.
Dat je sterk genoeg bent om van het leven te genieten, lijkt mij in elk leven wat je leidt toch prettig. En als je dat deelt (wat ik heel wat anders vind) met iemand anders betekent dat niet dat je niet sterk bent.
Ik heb maar niet op 'vind ik leuk gedrukt ;-)".

Overbrengen

Een van de eerste dingen die ik leerde toen ik opgroeide dat angsten van je ouders overdraagbaar zijn.
Mijn moeder waarschuwde altijd dat ik het niet goed deed, daar heb ik nu nog last van.
Ik bedacht mij, dat doe ik niet bij mijn kinderen.

Niets is uiteraard minder waar. Nu het zo ontzettend vriest, kan er geschaatst worden en laat ik toch het ijs an sich doodeng vinden.
Twee redenen, ik heb mijn kaak er ooit op gebroken, geen fijne ervaring.
En ik heb iemand in een wak zien schieten en onder het ijs zien doorgaan, ik kan u vertellen dat dat iets is wat ik nooit vergeet.

Mijn meisjes zijn niet dol op kou en schaatsen en vroegen ook nooit om schaatsen op vijvers en dergelijke plassen. Af en toe op een ijsbaan maar meestal wist ik daar handig om heen te manoeuvreren en nu zijn ze zo groot en hun liefde voor het ijs is er niet.

Maar ja...ik heb een hele ondernemende zoon die erg op zijn vader lijkt. Beide zijn dol op het ijs en mijn zoon ging gistermiddag met een vriendje naar het park.
Wist jij dat er geschaatst kon worden, ik heb namelijk op het ijs gelopen.
Mijn hart sloeg drie keer over en ik bracht al mijn wijze pedagogische lessen even op mezelf van toepassing.
Leuk , was het niet koud? Nee mam, en ik weet ik heb een soort schaatsen , gaan we morgen schaatsen.
Ik houd niet zo van schaatsen kind, ik ben bang dat ik val. Het verhaal van de kaak en de pijn en de kou.
Hij keek mij even aan en zei ach maar ik ben anders...

Tijdens het kijken naar het jeugdjournaal werd een oefening laten zien van iemand uit een wak halen en ik gruwelde ervan. Mijn zoon keek mij aan en zei goh dat lijkt mij raar zo onder het ijs, daar zwem je toch zo onder vandaan.
In paniek legde ik hem uit hoe het ging en dat ik het gezien had, weg alle goed voornemens.
Hij keek mij aan en zei , dat vind ik wel eng , ik weet niet of ik het wel durf nu.

Vandaag na school, bond hij zijn schaatsen onder de laarzen en wachtte geduldig tot ik alle smoezen op had en met hem mee ging. De middelste ging ook mee, ik help je wel mam.
Handenwringend stond ik aan de kant, terwijl hele gezinnen op hun noren vrolijk rondjes draaide. Ik zag kinderen alleen schaatsen en ik was zo bang.
Toen we thuis kwamen moest ik er zelfs van huilen, stiekem in een hoekje want dit mocht hij niet zien van mij.

Vanavond op de bank zei ik, morgen ga ik weer met hem mee. Meneer Williams keek mij verbaasd aan, weet je het zeker?
Ik keek hem aan en zei ik heb vandaag al zo'n stap gemaakt, morgen gaan we nog een stap verder..maar niet op het ijs !

De vriendin

Ooit had ik in mijn puberteit een hele aparte vriendin. Ze was ontzettend aardig, kwam van de boerderij en was ten opzichte van haar gezin een vreemde vogel.
Haar ouders en broertje waren ook zo anders, dat zag ik altijd wel.

Ze vertelde dat ze later in Amsterdam ging wonen, kunstenares ging worden. Ik zag het zo voor mij. Ze was heel apart om te zien, ook erg mooi. Alle ogen waren op haar gericht als we uitgingen(was niet altijd leuk ;-).

Ze ging naar de kunstacademie en ging in een heel apart studentenhuis wonen.
Als ik iets aparts vertelde over haar zei mijn moeder altijd typisch Ien.
Ik ging naar Groningen, ach het contact verwaterde en eigenlijk heb ik haar al jaren niet meer gezien of aan gedacht.

Vandaag zocht ik op facebook iets en popte haar achternaam op, bij iemand anders en ik dacht goh...Ien hoe zou het daar toch mee zijn.
Ik googelde wat en tot mijn stomme verbazing kwam ik in een klein dorp in de achterhoek terecht.
Daar was ze voorzitter van de carnavalsvereniging. Zat in het vrijwilligersbestuur van een soort cultuurhuis. Ik zag haar op foto's spelletjes spelen tijdens Koninginnedag , carnavals wagens in elkaar knutselen en eigenlijk viel ik van de ene in de andere verbazing.

Dat kon toch niet mijn Ien zijn dacht ik nog en bekeek haar op de foto's , ook aan haar was de tand des tijds niet voorbij gegaan en zag dat we rustig in elkaar kledingkast konden rondneuzen.
Echt ze was het...zo bijzonder, want in mijn gedachten zie ik haar nog, lange bruine benen, slank, mooi lang haar, en rondrijdend op een gepimpte fiets.
En het beeld van haar op het bordes als carnavalsprinses paste er niet echt bij...

Maar misschien heeft ze dat ook wel bij mij...;-)

Multitasking

Als ik de telefoon opneem hoor ik aan haar stem al dat ze heel gejaagd is, onderwijl hoor ik dat van alles doet.
Ze vertelt over haar nieuwe zaak, onderwijl stuurt ze haar kinderen bij, zet de aardappelen op en praat ondertussen half hijgend door.
Na een half uurtje hang ik op.

Doodlam, van de ruis die er continu door het gesprek heen ging.
Een tijd geleden gaf ik het aan, als we bellen zou je dan misschien alleen willen bellen en dan verder niets.
Het was stil, ik kan heel goed multitasken zei ze ietwat beledigd, dat jij dat nu niet kan door je ADHD.

Ik moest heel erg lachen, en legde haar uit dat als je belt, je niet onderwijl bezig kan zijn met een andere bezigheid omdat je dan probeert meerdere delen in je hersenen te activeren en dat lukt niet .
Vooral niet als je op 1 gedeelte meerdere beroepen doet.
Dat is net zoiets als proberen in een stopcontact drie stekkers te drukken.

Ze heeft mij een tijdje niet gebeld, we hielden contact, af en toe een mailtje. Sinds kort belt ze weer, ze doet niet meer honderd dingen onderwijl en weet ook weer waar het gesprek over ging.
Maar toch zei ze kan ik heel goed multitasken.
Prima zei ik maar waarom zou je het willen? Waarom zou je je hersenen willen overbelasten?
Niemand vraagt je en de aardappels te koken, je kind te helpen bij het huiswerk en een telefoontje te plegen.
Soms moet dat gewoon zei ze weer ietwat verwijtend. En daarbij vrouwen kunnen dat.

Kunnen vrouwen dat? Of is ons dat opgelegd ,dat we dat kunnen omdat het zo goed uitkomt in deze 24 uurs maatschappij ,dat we dat maar allemaal kunnen.
Zou voor mij ook goed zijn zo'n revalidatie-oord zei ze lachend.
Toen ze wegreed, zag ik dat ze belde, iets uit haar tas probeerde te pakken en naar mij aan het zwaaien was.
Multitasking ,geweldig toch ;-)

Collega's

Aan de ouders /verzorgers van..

In juni is bij uw kind voor spelling de volgende cito toets afgenomen.
E4 met als resultaat een B score

Dit is niet voldoende op niveau en daarom krijgt uw kind hulp met spelling.
In januari is bij uw kind weer de cito spelling afgenomen om te kijken of er vooruitgang in zit.

De volgende toets is nu afgenomen...M5
Het behaalde resultaat van deze toets is een C score.

- uw kind is vooruit gegaan x
- uw kind is achteruit gegaan
- uw kind is gelijk gebleven

Je zal maar in het onderwijs werken en dit briefje snappen ;-))))

Gevangen stokje

Mrs T gooide een stokje op en ik had een goede dag en ving hem ;-)Ook ik geef hem niet door maar gooi hem gewoon de lucht in, kijk maar of je er wat mee doet.


1.Je mag 1 wens doen voor een ander … voor wie zou dat zijn en wat zou je dan wensen?
Dit vond ik zo moeilijk, ik ken helaas zoveel mensen die ik wel iets goeds zou willen wensen.
2.Elk diersoort wordt hernoemd …welk dier zou dan jouw naam als soortnaam moeten krijgen?
Een panda, ze zijn mooi, rond,knuffelbaar om te zien maar ze kunnen ook erg fel zijn.
3.Je hebt alles dat je hartje begeert …je moet 10 euro uitgeven, waaraan zou je dat besteden?
Met de jongste naar het museum gaan, schilderijen bekijken
4.Waar kijk je het meest naar uit op dit moment?
Er is niet iets heel speciaals, misschien diep in mijn hart toch wel naar een genezing ...
5.Volg jij je verstand of volg jij je hart en waarom?
Ik volg te vaak mijn verstand en kom dan in conflict met mijn hart. Ik neem het mij voor om daar iets meer in te middelen.
6.Je mag een dag met Koningin Beatrix op werkbezoek … waar neem je haar mee naar toe en waarom?
Ik zou haar meenemen naar mij werk, haar een gastles aan mijn kinderen laten geven over haar familie zodat de kinderen haar positie beter begrijpen.
Ik zou haar ook meenemen voor een lunch in het theehuis hier om de hoek wat gerund wordt door geestelijke gehandicapten.
7.Je moet iets doen voor een goed doel …welk doel kies je?
Ik zou mij inzetten voor kinderen in kansarme situaties.
8.Als je de kans kreeg met de man/vrouw van je dromen te doen/laten wat je wilt, wat zou je dan doen?

Met Meneer Williams zou ik weer een weekend naar Vlieland willen en dan graag met de energie van vroeger ;-)
9.Je mag een feest organiseren voor bloggers, hoe zou dat feest eruit gaan zien?
Ik zou een high tea geven voor een aantal bloggers , ben niet zo dol op enorme bijeenkomsten. Ik zou het leuk vinden als iedereen iets mee nam wat belangrijk is voor diegene en daar wat over verteld
10.Welk huisdier kies jij?
Een poes, maar dan wel in een goed huis, zoals bij mijn moeder (daar worden de poezen verwend!!!)
11.Wat zou jij mij schenken?
Alles wat maar wenselijk is